Normalde Şubat’ta gideceğimiz bir oyundu fakat ertelendiği için Mart’ta gitmek zorunda kaldık. Arkadaşıma sözüm olduğu ve açıkcası bilet yakılmayacak kadar pahalı olduğu için kendimi sürükleyerek gittim. Kaldırabilceğimden fazla strese girip modumu düşürdüğüm zaman otomatik olarak iştahı kesilip üşümeye başlayan biri olduğum için olabildiğince kalın giyindim. Büyük ihtimalle herkes deli olduğumu düşündü ama düşen bağışıklık sistemimi anca bu şekilde koruyabiliyorum yapacak bir şey yok. Sonrasında hafif sıcak geldi tabi ama öyle herkes gibi terlemedim. Çünkü sinirlerim fazlasıyla bozuktu. Neyse bu başka uzun bir konu.
Oyun kısaca Şevket Çoruh ve İlker Ayrık’ın oynadığı Hamlet kamufleli iktidar eleştirisiydi diyebilirim. İlk başlarda Shakespeare ve oyun hakkında ufak bilgiler vererek giriş yaptılar ve yavaş yavaş vites arttırarak ilk perdenin sonlarına doğru Hamlet üzerinden iktidarı eleştirmeye başladılar ama o kadar doğallardı ki hayran kalmamak elde değil. Gerçekten bir sanata şahit olmanın verdiği ruh doygunluğunu oyun bittiğinde iliklerinize kadar hissediyorsunuz. Gerçek sanatçılar cidden halktan yani bizlerden üstün ve farklılar. Kendileriyle o kadar barışıklar ki toplumun dayatmalarının insanı soktuğu hiçbir şekile girmeden bile kendilerine güvenebiliyorlar, rahat davranabiliyorlar. Hatta o kadar doğallar ki sonunda perdeyi kapatmak için sahneden birini çağırıp “Adam yok. Gel sen aç kapa da ikimiz selam verelim.” dediler. Değişlikten önceki uyumu bilmiyorum ama benim izlediğim uyum harikaydı. Aldığı tüm ödülleri sonuna kadar hak eden bir oyundu.
Dekora gelecek olursak açıkcası oynayanlar ve oyun o kadar doluydu ki kimse ne kıyafete ne de dekora baktı. Yani şahsen benim hiçbir şey gözüme batmadı.
Tekrar gidilir mi? Gidilir çünkü alay etmeden ve olabildiğince az cinsel şakayla güldürebilmek herkesin yapabileceği bir şey değil. Zeka ve kültür ister. Kısaca harikaydı. Tekrar gitsem giderim.
Kahpelerle Mücadele Derneği 
Yorum bırakın